Dudarik gabe, urtero irailaren bigarren hamabostaldian Euskal Herriko Donostia hirian antolatzen den Zinemaldia zine-jaialdirik garrantzitsuena da estatu mailan, eta Europan ere sona eta antzinatasun gehien duenetarikoa. Bere lehen ekitaldia 1953ko irailaren 21ean izan zen. Azken urteotan, egoitza nagusia Kursaal elkargunean izan du; halere, pasa berri den Zinemaldia 2009ko zenbait ekitaldi garantzitsu Victoria Eugenia antzokian ere egin da.

Zinemaldiak irauten duen bitartean, hiria zinemazale, kritikari, komunikabideetako langile, aktore, zuzendari, ekoizle eta ikuslez betetzen da, Donostia zinemaren gune bilakatuz egun horietan. Aurtengo Zinemaldiak, ordea, beste urteetan baino egun bat gutxiago iraun du: Zinemaldiaren 57. edizioa irailaren 18an hasi eta 26an amaitu da. Finantza krisia dela eta hartutako neurria da hori. Hartu den beste neurrietako bat izan da amaierako gala, azken egunean sari banaketa egiteko antolatzen den ekitaldia, murriztea. Aurreko edizioetan, sariak banatu ondoren, festa bat egiten zen; eta bertan, janari, edari… ugari egon ohi zen. Aurten, gala garesti samar ateratzen zela kontuan hartuta, sari banaketarekin amaiera ematea besterik ez zaie geratu. Zinemaldiaren aurrekontu estuak ekarritako beste ondorioetako bat Donostiara etorri den izar kopurua mugatzea izan da. Halere, ekonomia krisia eta aurrekontu murrizketa jasan arren, zinema-jaialdiak arrakasta izan du; zan ere, aurtego edizioko 9 egunetan, 180.000 biztanleko hirian, 178.000 ikusle zenbatu dira, 200 film baino gehiago ikusteko aukera izan da, eta 500 proiekziotik gora eskaini dira.

Garbi dago ikusleak funtsezko elementu direla nazioarteko zine-erakusketa honetan. Gainera, aurten ere, aurreko edizioetan gertatu izan den bezela, ikusleen eta epaimahaiaren iritzia ez da bat etorri. Hau dela eta, gero eta gehiago dira sari nagusia ikusleengandik etortzea eskatzen hasi direnak. Hauek zine-jaialdiaren zati garrantzitsu bat izanda, beraien iritzia azaltzea gustatuko litzaiekeela adierazi dute.

Orain balantzea egiteko garaia da. Dena bikain joan da, baina elementu nagusia krisia izan da. Egoera hori azpimarratu du Eusko Jaurlaritzak Donostiako Zinemadia zoriontzeko garaian:

Balantzea egiteko garaia da, eta datorren urteko edizioan pentsatzekoa. Hori dela eta, Kultura Sailean egiaztatu nahi dugu krisiaren ondorioz proposatutako diru-doikuntzak bat datozela benetan zinemaldiaren egiazko garrantziarekin. Alde horretatik, ezin dugu ahaztu Donostiako Zinemaldiaren errentagarritasuna ekonomia alor hutsetik harago doala. Hiria ekonomia aldetik suspertzeko akuilua ez ezik, Donostia eta Euskal Herria munduan sustatzeko tresna ezin baliagarriagoa dugu Zinemaldia, zeharka etekin positiboak dakarzkiena gainerako kultura-zereginei. Horregatik, Eusko Jaurlaritzak apustu tinkoa egin nahi du ekitaldi honen alde, bultzatzen jarraitu behar dugun herri-eredu gisa, eta aztertzen ari gara finantzaketan parte hartzen duten erakunde guztiekin bilera bat deitzeko aukera, Donostiako Zinemaldiaren etorkizuna zalantza jar dezakeen egoera ekonomikoa aztertzeko.

Ni Zinemaldiaren aldekoa naiz, baita krisi egoeran egonda ere. Pertsonalki ez naiz zinezale amorratu horietakoa, baina egun horietan Donostian sortzen den giroa oso atsegin dut. Bestalde telebistan, irratian, egunkarietan…hiria azaltzea ere oso garrantzitsua iruditzen zait. Krisiak irauten badu eta Euskal Jaurlaritzak ezinezko badu hainbeste diruz lagundu Zinemaldia, beste erakunde batzuen laguntza bilatu beharko dela uste dut. Ezin dugu Zinemaldia galdu!