Azken egunetan ikusi ahal izan dugunez, McLaren eta Fernando Alonsoren artean dagoen erlazioa hautsitzat eman dezakegu. Halaber, esan dezakegu datorren denboraldian, egunkari askok adierazten duen bezala, Fernando talde berean ikustea zaila izango dela, Ron Dennis eta Fernando Alonsok gero eta gutxiago hitz egiten baitute. Honen guztiaren zergatiak ulertzeko, hastapenetik azaltzen hasi beharra dago.

Alonsok urte hasieran, McLaren taldean sartzean, urte oparotxoa izango duela pentsatu zuen. Baina ez daki bere lankideak, Lewis Hamiltonek, gauzak oso gogor jarri behar dizkiola bere estreinaldian. Urte hasiera bikaina dute bi gidariek, azken honek batez ere, lehenengo aldia izateko oso ondo moldatzen ari baita. Dena ondo doa Monacoko zirkuitua iristen den arte. Hemen, Alonso eta Hamiltonen arteko harremana aldatzen hasten da. Hamilton, inongo arrazoirik gabe, bere lankidea aurreratzen saiatzen da irratitik bere ingeniariek hori galarazten saiatu arren. Alonso konturatuta dago bere telemetriako informazioa ezkutatu beharra daukala; izan ere, Alonsok bere autoan egindako hobekuntzak Hamiltoni pasatzen baitzaizkio. Ondorioz, inongo esfortzurik egin gabe, britainiarrak kotxe hoberena eskuratzen du.

Gauzak honela, McLaren taldea bitan banatzen da. Hamiltonen mekaniko eta ingeniariak eta Alonsorenak. Informazioa ezkutatzen hasten dira eta Alonso eta bere patroiaren arteko loturak hausten hasten dira. Artean, Ron Dennis gehiago arduratzen da Lewisi gertatzen zaionarekin Alonsok lortzen dituen emaitzekin baino. Baina benetako lotura apurketa hori Hungaroring zirkuituan gauzatzen da. Alde batetik, ia denok dakigu gertatutakoa larunbateko kalifikazio saioan. Alonsok Hammilton izorratu duela adierazten du FIAk. Honen ondorioz, salaketa bat jasotzen du Alonsok eta atzeratuta atera beharra dauka lasterketan. Aldi berean, Ron -erabat haserre ikusitakoarekin- Alonsorengana joaten da esplikazio eske. Ordutik aurrera, Alonso eta Dennis ez dira gehiago “aurpegietara” begiratu. Bestetik, prentsa britaniarra Alonso gogor kritikatzen hastend da eta alemaniar egunkari batzuk ez dira atzean geratzen. Aipatu behar da kritika horietatik asko Alonsoren izaerari zuzendutakoak direla.

Horren ondorioz, asturiar gidaria talde barruan deseroso samar dago. Egunkari guztiek bistakoa dena galdetu arren (ea bere lekua Mclaren taldea den edota urte amaieran taldea utzi behar duen), Fernando galdera horiei guztiei uko egiten saiatzen da.

Britaniar taldea gauzak okerrera ezin dutela jo pentsatzen ari denean, Ferrari eta McLaren arteko espioitza kasua plazaratzen da. Badirudi Nigel Stepney eta Mike Coughlan ingeniariek beraien artean taldeko informazioa elkartrukatzen dutela. Ferrarik hau guztia FIAra salatzen du eta erakunde honek, kasu guztia aztertu ondoren, inoiz ikusi ez den isuna ezartzen dio McLaren taldeari: 100 milioi dolar (72 milioi euro). Hori gutxi izango balitz, konstruktore txapelketako puntu guztiak erretiratzen zaizkio. Dena den, gidariek beraien puntuazioak mantentzen dituzte.

Denok dakigun bezala, azken lasterketetan Alonsok Hamiltonekiko zuen tartea gutxituz joan den arren, gaurkoan erretiratu egin behar izan du, munduko txapelketa bere etsaiaren eskuetatik inoiz baino gertuago utziz. Halere, oraindik ere edozer gerta daiteke aurtengo txapelketa zoro honetan… Zein iritzi duzue auzi honi buruz?

2003ko azaroaren 22. Sydney. Ingalaterra eta Australiako errugbiko selekzioek norgehiagoka gogor batean ari dira munduko kopa jokoan baitago. Australiak etxean jokatzen du eta horrek taldea bultzatzen du, baina ingelesek ez dute esku hutsik joan nahi. Jokalariek laurogei minutu luzez sufritu ondoren, azken minutuan, Jhonny Wilkinson joko zabaltzaile ingelesak drop bat sartzen du, Ingalaterrako selekzioa munduko txapela aldarrikatuz eta, adituek diotenez, historiako errugbiko munduko txapelketa onenari amaiera emanez.

Lau urte beranduago, inoiz baino ikusgarriago datorkigu 2007ko errugbi mundiala Frantziara. Hogei selekziok osatzen dute eta lau taldetan banatu dira, lau jardunaldi ondoren, talde bakoitzeko lehenengo biak final laurdenetarako sailkatuko direlarik. Lau horietako hiru jardunaldi igaroak dira eta nahiko garbi dago talde bakoitzetik nortzuk sailkatuko diren.

Zelanda Berriko selekzioa da faboritoa. Talde honek orain arteko partidu guztiak nahiko erraz irabazi ditu eta azken jardunaldian, Eskoziari irabaziz, final-laurdenetan lekua bermatua du. Aurtengo txapelketa irabazten badute, bigarren aldiz lortuko dute munduko txapelketa.

Hala eta guztiz ere, Zelanda Berriari aurre egingo dion hainbat selekzio badago. Nire ustez, Hegoafrika da horietatik garbiena. Nahiz eta bere jokalaririk onenetariko bat, Schalk Burger, lehen partiduan zigortua izan. Ingalaterrari dagokionez, ez da duela hiru urteko maila bera erakusten ari, A taldearen buruzagitza jokoan zeukala, Hegoafrikak sekulako egurra sartu zion eta. Final laurdenetarako sailkatu berri da, halere, atzo Tongaren aurka irabazi ostean. Irlanda ere espero zena baino maila baxuagoa erakusten ari da. Baina Paul O’Connellek, bigarren lerro irlandarrak, taldearen berreskurapenean sinisten du eta berak dio Argentinaren aurkako partidu erabakigarrian “hirustaren indarrak” taldea lagunduko duela.Azkenik, talde anfitrioiak, Frantziak, Georgiaren aurkako partidua irabazi beharko du final laurdenetara pasatzeko.

Laburbilduz, errugbi mundiala beti izango da aukera paregabe bat kirol honen zaleek biziki goza dezagun.

Inmigrazioa langabeziaren atzetik egungo jendearen bigarren kezka garrantzitsuena omen da, baina hainbesterako al da? Edo hobeto esanda, hainbesterako izan behar al luke? Nazio Batuen erakundearen arabera, gaur egun munduan 191 milioi etorkin daude baina 2050. urterako, berotze efektua eta klima aldaketarekin batera, mila milioi egokitu gabe espero direla esaten da. Bigarren Mundu Gerrak mugitutakoak baino askoz ere gehiago izango dira; hala ere, egun ez da inongo neurririk hartzen arazo hau ekiditeko, ia gobernu guztiek ezikusiarena egiten dute.

Christian Aid izeneko GKEk egin du salaketa hau komunikatu baten bitartez. Argitaratutako informeak dioenez, aldaketa klimatikoa dela eta, 1939-1945 urteetan egon zen mugimendu migratzaile masiboa baino askoz ere handiagoa izango da datorrena. Hau, gehienbat, ur eta janari eskasiaren ondorioz gertatuko da eta bizitzeko oinarrizko baliabide hauek lortzeko gerra ugari piztuko dela aurreikusten da..

Egoera honen errua, noski, herri garatuek baino ez dugu, sufritzen ari garen berotegi efektua guk sortzen dugun kutsaduraren fruitu baita. Hala ere, Aidekoen esanetan, ezer gutxi egiten ari gara egoera saihesteko; izan ere, nahiz eta arduraren zati handiena gobernuena izan, guk ere asko esan, baina oso gutxi egiten baitugu.

Zergatik?

Komunitate zientifikoak kalkulatu duenez, hurrengo 50 urteetan berotegi efektua eragiten duten gasen emisioek 1,8tik 3 ºC-ra igoko dute tenperatura gure planetan, tenperatura globalaren hazierak uholde ikaragarriak eta goseteak sortuko ditu. Gauzak horrela, milioika pertsonak jasan behar izango du honen guztiaren ondorio lazgarriak.

Honez gain, beste klima aditu batzuek esan dutenez, tenperatura igoera honen ondorioz, 2080. urtean munduko biztanleriaren heren batek, 2.300 milioi pertsona, ez du behar guztiak asetzeko urik izango eta beste 600 milioi pertsonak ez du ahora eramateko janaririk izango. Honela, errefuxiatuen kopurua izugarri handituko da, batez ere, baliabide hauek eskuratzeko piztuko diren gerrate ugariren ondorioz. Aidekoek Darfourreko gatazkaren adibidea ematen dute. Bertan, 200.000 hildako eta 2 milioi errefuxiatu egon dira. Hau hasiera besterik ez da.

Era berean, errefuxiatu askok mugak pasatuko dituzte nazioarteko tentsio berriak sortuz. Beste batzuk, ordea, beraien estatuen barnealdera mugituko dira eta ez dira ezta errefuxiatutzat hartuko ere. Christian Aidek gehiago zehaztu du prozesu migratzaile hau: 645 milioi pertsona proiektu handien ondorioz, 250 milioi aldaketa klimatikoen fruitu (lehorteak, goseteak…) eta beste 50 milioi gerra eta giza eskubideen aurkako ekintzengatik mugituko dira.

Ez da berria

Ez da aditu talde batek honelako informazioa argitaratzen duen lehenengo aldia. Nazio Batuen erakundeak egindako ikerketa batek azaltzen duenez, 2010. urterako 50 milioi pertsona klima errefuxiatu bihurtuko dira. Alde batetik, NBEk duela gutxi aditzera eman duenez, 100 milioi pertsona arriskuan daude ozeanoen igoera dela eta. Tuvaluko arkipelagoan, munduko arriskutsuenean, adibidez, bertako 11.500 pertsonak bizitzeko beste leku bat aurkitzera behartuta daude. Bestalde, Txinako Gobi desertuak urtean 10.000 kilometro karratu aurreratzen ditu, Egiptoko nekazaritza lurrak gazitzen ari dira… Honek guztiak herri ugari arriskuan jartzen du, aipatu dugun bezala, jende askoren bizileku aldaketak sorraraziz.

Agerkunde honek begiak zertxobait irekitzen lagundu beharko liguke. Oraingoz, egoera ez da hain larria, baina denok ezikusiarena egiten badugu Aidekoek egindako iragarpena egia bihurtuko da, denon eta bereziki herri eta biztanle txiroenen kaltean. Beraz, EGIN DEZAGUN ZERBAIT ORAIN!!!!